Mijn levensweg is niet los te zien van het werk dat ik vandaag doe.
Ik heb zelf ervaren hoe het is om lange tijd sterk te zijn, door te gaan, verantwoordelijkheid te dragen en signalen van het lichaam te negeren — tot dat niet meer lukte.

Stress, overbelasting en innerlijke onrust waren voor mij geen abstracte begrippen, maar concrete ervaringen. Er waren momenten waarop mijn hoofd wist wat nodig was, maar mijn lichaam niet meer kon volgen. Momenten waarop ik voelde dat er iets moest veranderen, zonder meteen te weten hoe.

Die ervaringen brachten mij dichter bij mezelf, maar ook bij de essentie van mijn werk vandaag: leren luisteren naar wat zich aandient, ook wanneer het nog geen woorden heeft.

Thema’s die telkens terugkeerden

Wanneer ik terugkijk, zie ik duidelijke thema’s die mijn leven hebben gevormd.
Het zijn dezelfde thema’s die ik vandaag zo vaak herken bij de mensen die ik begeleid.

• stress en overleving
• verantwoordelijkheid dragen en jezelf verliezen
• grenzen niet voelen of niet bewaken
• een lichaam dat signalen geeft
• patronen die zich blijven herhalen
• relaties waarin verbinding onder druk komt
• zoeken naar richting in werk en leven

Deze thema’s waren geen fouten of zwaktes, maar richtingaanwijzers.
Ze nodigden mij uit om te vertragen, te voelen en anders te leren luisteren.

Perfectionisme was lange tijd mijn overlevingsmechanisme.
Mezelf uitputten om steeds een betere versie van mezelf te worden, voelde noodzakelijk.
Onder dat streven zat een diepe nood aan erkenning en zelfliefde.

Die beweging is ontstaan in mijn kindertijd.
Onbewust stelde ik vast dat ik niet voldeed, dat ik niet ok was zoals ik was, zoals ik in het leven stond.
Die overtuiging droeg ik jarenlang met me mee.

Ik leefde in zwart-wit.
Altijd beter doen, harder werken, meer geven.
Tot ik langzaam, door mijn eigen proces, van wit naar ecru begon te bewegen.

Door te werken aan zelfliefde en aanvaarding van wie ik ben, verschoof iets fundamenteels.
Vandaag weet ik: sinds ik niet meer probeer om “goed” te zijn, ben ik stukken beter.

Mijn lichaam heeft me op verschillende momenten luid en duidelijk iets proberen te vertellen.
Angst en spanning nestelden zich niet alleen in mijn hoofd, maar vooral in mijn lijf.

Een van de meest ingrijpende ervaringen was een fobie. Ik had een minder bekende, maar intense Jaws-fobie.
Jarenlang — bijna twintig — voelde ik bij het zwemmen, zelfs in een klein zwembad, alsof er een metersgrote schaduw naar me toe kwam.

In een fractie van een seconde reageerde mijn lichaam. Mijn hart begon sneller te slaan, paniek nam het over en ik zwom alsof mijn leven ervan af hing. Mijn lichaam ging in volle vluchtstand. De film speelde zich telkens opnieuw af in mijn hoofd:
een haai die me aanviel, me meesleurde naar de diepte, de pijn, de machteloosheid, het verdwijnen van mijn stem onder water.

Eens ik uit het zwembad was en tot rust kwam, wist ik rationeel dat ik veilig was. Toch voelde ik me elke keer boos op mezelf.
Belachelijk, dacht ik. Maar ik had er geen controle over.

Fobieën zijn irrationeel. Ze leven niet in het bewuste denken, maar in het onderbewuste.
Mijn lichaam reageerde op een dreiging die er niet was, alsof het echt gevaar betrof.

Dankzij Emotional Freedom Techniques (EFT) kon ik deze fobie in een aantal sessies loslaten.
Vandaag kan ik zwemmen in een openbaar zwembad zonder doodsangst.
Niet omdat ik mezelf iets heb aangepraat, maar omdat mijn lichaam opnieuw veiligheid kon ervaren.

Later volgde ook een burn-out. Een burn-out komt er niet zomaar.
Bij een burn-out wil je nog, maar kan je niet meer.

Ik had dagelijks nood aan slaap voor ik überhaupt kon starten. In het weekend sliep ik overdag.
Ik was vaak ziek en volledig uitgeput. Ik dacht oprecht dat ik klierkoorts had.

Na een doktersbezoek bleek ik kerngezond.En toch was alles op.

De oorzaak lag niet in mij, maar in het niet stroken van mijn normen en waarden met de bedrijfswaarden en cultuur waarin ik werkte.
Twee weken na mijn ontslag kwam mijn energie terug. Ik was niet meer ziek, had geen puffer meer nodig en mijn klachten verdwenen.

Mijn lichaam had al lang gesproken. Ik had alleen nog niet geluisterd.

Als hoogsensitief persoon (HSP) ben ik bovendien sterk afgestemd op indrukken en prikkels.
Ik voel mensen en dieren heel goed aan en neem snel emoties en sferen over.

Dat was lange tijd overweldigend. Ik functioneerde als een spons, zonder bescherming.
Doorheen mijn eigen proces leerde ik voelen zonder mezelf te verliezen, en mijn emoties te kanaliseren.

Vandaag is die gevoeligheid geen last meer, maar een kracht. In mijn werk helpt het me om dieper aan te voelen wat er speelt, ook wanneer het niet meteen benoemd wordt.

Relaties en verlies hebben diepe sporen nagelaten in mijn leven.
Niet als afzonderlijke gebeurtenissen, maar als ervaringen die me confronteerden met afscheid, loyaliteit en onmacht.

Een van de eerste intense confrontaties was het omgaan met de alcoholverslaving van mijn vader.
Ik wilde hem helpen. Ik wilde een gewone papa, zoals de anderen.
Na vele beloftes die niet werden nagekomen, heb ik hem pas op mijn 34ste kunnen aanvaarden zoals hij was:
een heel gevoelige man, voor wie het leven te zwaar was.

Op mijn dertigste werd ik geconfronteerd met de vechtscheiding van mijn ouders.
Kiezen kan je niet tussen beiden. Het verscheurt je vanbinnen.
Het gevoel van thuis zijn verdween, en wat overbleef was de puinhoop die achteraf zichtbaar werd.

Later volgde ook mijn eigen scheiding, na zeventien jaar samen met mijn partner.
We waren uit elkaar gegroeid. Liefde werd loslaten.

Het rouwproces dat daarop volgde was intens: verwerken, loslaten, opnieuw jezelf vinden,
een nieuwe manier zoeken om met elkaar om te gaan en stap voor stap je eigen pad verder bewandelen.

Scheiden is niet alleen lijden. Er gaat een deur dicht, en andere gaan open.
Nieuwe mensen, nieuwe ervaringen en nieuwe mogelijkheden dienden zich aan.

Verlies kwam ook in andere vormen.
Het overlijden van mijn grootmoeder, mijn mémé, was het eerste verlies dat me echt ondersteboven haalde.
Ze had een grote betekenis in mijn jeugd.
Toen ze stierf, kon ik mijn verdriet niet toelaten.
Pas jaren later kwam het rouwproces op gang, toen ik er klaar voor was om haar los te laten.

Een van de meest ingrijpende verliezen was het overlijden van ons ongeboren kind, op zeven maanden zwangerschap, bij mijn partner.
Tijdens het bouwen van onze nieuwe woning kwam plots het nieuws dat er iets mis was.
Na weken van onzekerheid moesten we nadenken over een beslissing die geen mens ooit wil nemen. Net voor die dag had hij het opgegeven.

Het regelen van een begrafenis voor je kind is iets waar geen woorden voor bestaan.
In die periode leerde ik hoe klein ik ben als mens. Hoe weinig vat we soms hebben op het leven,
hoe hard we ook willen vasthouden. Verdriet, kwaadheid en loslaten kregen elk hun eigen plek, ieder op zijn eigen manier.

Enkele jaren later overleed mijn vader aan een agressieve kanker. Hij koos voor de korte pijn.
Het ging snel, intens en onverbiddelijk.

Vandaag kan ik met zachtheid kijken naar wat hij mij heeft meegegeven. Niet alleen naar wat moeilijk was,
maar ook naar wat waardevol bleef.

Van jongs af aan voelde ik een sterke drang om te begrijpen wat ik hier te doen had.
Wie ben ik? Wat klopt voor mij? Waar hoor ik thuis?

Die zoektocht liep doorheen verschillende lagen van mijn leven. Op jonge leeftijd voelde ik me aangetrokken tot spirituele en mysterieuze onderwerpen. Ik las er veel over, volgde lezingen en workshops,en ging op zoek naar antwoorden buiten het zichtbare.

Rond mijn vierentwintigste koos ik er bewust voor om afstand te nemen en me opnieuw te focussen op het hier en nu.
Mijn voeten terug op de grond.Stap voor stap zette ik mijn kanalen later opnieuw open, niet vanuit zoeken, maar vanuit afstemming.

Vandaag voel ik me niet zweverig, maar in balans tussen twee werelden. Het aanvoelen helpt me om dieper te gaan in begeleiding, zonder het contact met de realiteit te verliezen.

Ook mijn identiteit vroeg tijd om te mogen ontstaan. Als jonge volwassene leerde ik mijn homoseksualiteit aanvaarden, na jaren van innerlijke strijd. Het was een proces van ontdekken wie ik ben, zonder mezelf in een hokje te willen plaatsen.

Richting vinden in werk hoorde daar ook bij. De stap van een fulltime job naar parttime werk, gecombineerd met een zelfstandig bijberoep, bracht onzekerheid en angst met zich mee.

Het voelde alsof ik uit een vliegtuig sprong,in vertrouwen dat mijn parachute zou openen.
Leren omgaan met onzekerheid, geloven in mezelf en voelen dat dit de juiste richting was, vroeg moed.

Ook hier hielp mijn eigen proces me om te blijven luisteren naar wat klopt, eerder dan naar wat veilig lijkt.

Een van de grootste transformaties in mijn leven was mama worden.
De onvoorwaardelijke liefde voor mijn kinderen blijft me ontroeren. Ze spiegelen me, dagen me uit en leren me elke dag opnieuw.

Ik ben geen perfecte mama, maar ik doe mijn best om hen wijsheid mee te geven, zoals mijn moeder dat ook bij mij deed.

Vandaag leef ik in een nieuw samengesteld gezin. Na opnieuw verliefd te worden, gingen we samenwonen en verhuisden we naar een plek waar we ook kunnen samenwerken.

Het zoeken naar balans, ieder zijn plek geven en in gesprek blijven,blijft een dagelijks proces.

En tegelijk is er dankbaarheid.Voor de liefde die er is, voor het vertrouwen dat gegroeid is en voor het gevoel van thuiskomen, bij Angélique, de vrouw van mijn hart.